زندگی را شايد بشه به موجی تشبيه کرد که گاهی رو به اوجه و

گاهی برعکس و خاطرات ما در اين دوران ها گاهی تداعی کننده

ی روزهای خوش و گاهی تداعی کننده ی روزهايی که گمشده ايی 

ميشويم در بی نشانی .

اين امواج  به هر سمتی که باشند, چه رو به بالا و چه رو به پايين

ميتونه محکی باشه برای سنجش ظرفيت ها. در کارزار اين  لحظه

های سخت, يا دست ها رابالا ميبريم و خود را به واژه ی تسليم

واگذار ميکنيم و يا با اميد به تابش خورشيد فردا, از موج ميگذريم.

يادمان باشد که آخر خط  هميشه آغاز ديگری ست.

نو شته ی روی عکس ها

۱

باد به پنجره می کوبد
چشم هايم به سنگينی می چرخند
و من در دلتنگی و کسالت,
انفعال لحظه ها
معلقم,
ميان بودن و رفتن

۲
می دانم که خواهی آمد
دوباره دست نسيم
ساقه ها را رقصان خواهد کرد
و روی شاخه ی درختان, بلبلان
نغمه ها سر خواهند داد
دوباره مهربانی آشتی خواهد داد
گرما را با دستان
و لبخند را با لبان
دوباره آفتاب ما خواهد دميد

۳
توشه بردار
که بايد برويم

پ. ن . با اميد خط ها را خواهم شمرد. 

روزها می آيند و شب ها سپری می شوند. ماه ها

و سال ها با همه فراز و نشيبی که دارند ميگذرند

و خاطراتی را در ذهن نقش ميزنند. خاطراتی که

گاهی روزهای گرم و رنگی را يادآوری ميکنند و

گاهی روزهای خاکستری و سرد را. هر چه هست, چه

خوب و چه بد, چه شور و شعف و چه بغض, همه و همه

حاکی از واقعيت های زندگی ست و راه گريزی نيست

الا بردباری و پايداری. در چنين مواقعی ذهن و تفکر

آدمی دستخوش تحولات و تحت تاثير شرايط قرار می گيرد و

اين نوشته هم در زمان نوشته شدن مستثنی از اين

قاعده نبوده است.

نوشته ی روی عکس

دگر باره هوای دل,

                زمستان شد

زمين سينه ها,

    از سردی و,

       سرما و يخ,

           آيينه بندان شد

دگر باره زمستان شد

نفس  در گرمگاه سينه يخ زد

طراوت در درون سينه,

                 زندان شد

دگر باره زمستان شد