۱
اکثريت ما انسان ها با روبرو شدن با  تلخی ها, باز هم سعی ميکنيم که

کور سويی از چراغ اميد را برای خودمون روشن نگاه داريم. اين نوع

برخورد شايد از خوش بينی و خوش خياليه و يا شايد هم در رويای خواب

هايی هستيم به رنگ بهار. واقعا که زندگی چه بازی هايی داره. يک اتفاق,

قلقلکی, .....  و بعدش هم رسم دشوار زندگی.

آره به همين سادگی.

۲
ديشب را با رويای تو به صبح رسوندم. بيشتر شب ها همين رويای تکراری,

تکرار ميشه اما صبح ...... نميدونم چرا به فراموشی سپردن اين رويا محال

بنظر ميرسه. آخه اين رويای شيرين داره کم کم به يه کابوس تبديل ميشه.

چقدر ساده يک رويا ميتونه به يک کابوس تبديل بشه.

۳
صبح که ميشه باز هم باران و آسمان در سکوت. چتر را ميبندم تا تمام

وجودم از قطرات باران خيس بشه. بوی ديوارها و زمين باران خورده هم,

تمام فضا را پوشانده. يه چيزی ته دلم ميگه ديره, اما دور نيست که دوباره

شور و شادی رو با تموم وجود بشه لمس کرد.

خيلی ساده ميشه به آينده اميدوار شد.

۴
برای هر کاری بايد دليلی يافت. دليلی برای گفتن, دليلی برای نوشتن,

دليلی برای سرودن, دليلی برای ....

ديشب خواب ميديم که از خواب بيدار شده ام و برای اولين بار, آسمان

رنگ آبی عشق بخود گرفته بود و حضورت از هميشه پررنگتر.

خيلی ساده ميشه عشق را حتی در رنگ آبی آسمان ديد.

۵
هميشه لحظه های خيلی ساده و عادی, آبستن اتفاقات مهم زندگيند. درست

مثل يک اتفاق ساده و گره خوردن دو نگاه به هم. نگاهی که هميشه بياد

ماندنی خواهد بود.

ساده تر از اينا هم  ميشه?

۱
تابستان دوباره از راه رسيد, چند هفته ايی ميشه که گرما شروع

شده و همراه با گرما انگار چيزای ديگه هم تو هوا پخش ميشه.

با گذشت ساليان, احساس ميکنم که همين چند روز پيش بود,

روزی که اون حادثه اتفاق افتاد. حادثه ايی که منو تا ساليان با

خودش کشوند, يا شايد بهتره بگم که هنوزم داره منو با خودش

ميبره. ای کاش ميشد بعضی از خاطرات را از ذهن پاک کرد.

۲
از پنجره به بيرون نگاه ميکنم.  آسمان  مثل هميشه گرفته ست.

احساس ميکنم که پاهام بيش از حد سنگين شده و شايد دليل

خميدگی پشتم به همين خاطر باشه. بعضی وقتا فکر ميکنم که

دارم به شکلی ديگه درميام. البته اينو کسی نميدونه و نميبينه,

بجز منو و آينه.

۳
هميشه همينطور بوده. يه گوشه ايی ميشينم و ميرم تو فکر.

شروع ميکنم لحظه ها را با دقت مرور کردن. دوست دارم بدونم

چرا و چی شد. هر چه سعی ميکنم تا شايد نشانه ايی پيدا کنم

اما فايده ايی نداره. نميدونم مشکل از ديد منه يا واقعا چيزی نيست

برای يافتن. تمام سعی ام را بکار برده ام تا بدونم اين درد لعنتی از

کی و از کجا شروع شد اما تلاش من مثل آب در هاون کوبيدنه.

۴
وقتی که شب ميشه يه دلشوره و يا يک دلتنگی عجيبی منو

ميگيره. نميدونم اين حس رو چی ميشه گفت. چند بار اول که

بسراغم اومد, چون بهش عادت نداشتم خيلی دگرگون شدم

بطوری که ساعت ها درگيرش بودم. منو با خودش ميبرد. به کجا؟

نميدونم. اما الان ديگه بخوبی حسش ميکنم. قبل از اينکه برسه,

خودمو به کارهای ديگه سرگرم ميکنم, اما بعد از مدتی مثل ويروسی

که در مقابل دارو مقاوم ميشه, دوباره جون ميگيره و .....

۵
آخرين باری که رفتم جلوی آينه, احساس کردم که جور ديگه ايی

داره نگام ميکنه. انگار يه بغضی تو نگاش بود. چونه هاش ميلرزيد

ولی کمی که دقيق شدم, ديدم که لرزش چونه هاش از روی خشمه, 

نه از بغض. عرق سردی رو پيشونيم نشسته بود. با ترس يه نيم

نگاهی بهش انداختم و او هنوز به من زل زده بود. تصميمم را گرفتم

و با تمام نيرو سرش فرياد زدم و محکم در را بهم کوبيدم و رفتم و صدای

 شکستن آينه بود که بگوش ميرسيد.

خبرم دادی که يکبار دگر در سفری

لعن و نفرين به سفر, دوری راه

 ضربانم دگر بار همی تند زند

 از خودم بيخود شوم

 فرياد زنم, شکوه کنم

از غم دوری و اين فاصله ها

در بعضی از برهه های زمانی, زندگی افراد ميتواند با يک چرخش

ساده از سمتی به سمت ديگری برگردد, اما چيزی که در اين مواقع

بايد با هوشياری و دقت نظر بيشتری  مورد توجه قرار گيرد آن است

که, نگذاشت که احساسات و عواطف ما به بازی گرفته شود چرا که

در اين زمان های خاص, افراد در يک گيجی و منگی عجيبی قرار

دارند و بالطبع ضربه پذيرتر. شايد يکی از راه حل ها در چنين مواقعی

بقول قديمی ها آن است که غذا را بايد خوب جويد و بعد قورت داد و يا

بقول ديگری دست به استخاره زد و بعد تصميم به عمل مناسب گرفت.