عجیب بود و تمام لحظه ها خاص بود براش و

راجع به اون ها فکرهای خاص می کرد .

کم کم بوی غروب داشت به مشامش می خورد .

نفس عمیقی کشید .

امشب هم باز می دیدش .

اصلا شب رو به خاطر دیدن اون دوست داشت .

بازم می تونست باهاش صحبت کنه و براش از

اتفاقاتی بگه که فقط خودش دیده و لمس کرده

بود .

می تونست از شادی ها و غصه ها و رازهاش

بگه .

چون فقط اون رازدارش بود و بس .

اون شب خوشحال بود .

اتفاق خوبی پیش اومده بود و بالاخره ...

بالاخره بعد از کلی تلاش تو دلش جا کرده بود .

منتظر شب بود که براش تعریف کنه لذتی رو که

با تمام وجود احساس کرده .

سرشو کامل به طرف آسمون گرفت و با شعف

نگاش کرد .

اون شب آسمون فقط مال خودش بود و ستاره دنباله دارش .

"سعید"

آرامش را از من نگیر ، من رویای رسیدن به تو

را خواب دیدم .

قصه ی نا نوشته را بازبخوان پی رسیدن .

سکوت مرا ببخش که فریاد بر نتوانم آورد .

آرامش را از من نگیر ، من خود را پی پیوستن به تو

" ای همه ی خود " گم کرده ام .

سکوت را به من ببخش که از درخت سبز شدم و از

آب سیراب .

آرامش را از من نگیر ، تا خستگی ام را تاب بیاورم و

امید یابم .

آرامش را از من نگیر، ای تو که در نگاه برگ زرد

آغاز هر شکفتنی .

کاش کوچه ی دلم راهی به سوی تنهایی قدم هایت بود .

آرامش را از من نگیر که گذشتن از تو را نتوانم .

"سعید"