من آن زمان به روشنی خورشید می اندیشم که

افق چشمانت بر نگاه منتظر من تابیده باشد .

من آن زمان دست بر سینه گرم اقاقیا می کشم

که ضمیر خسته من با گرمای دستان نوازشگر

تو آرام گیرد .

دلتنگی من زمانی به تبسم مهر ، به شادمانی گلها

تبدیل می شود که زلال عطر تو در فضای کوچه

پر شود .

من آن زمان به موسیقی عشق ، و به صدای غربت

باران گوش می دهم که گرمای نفس هایت  در

لحظه لحظه های من اوج بگیرند .

من آن زمان به آرامش دریا و سپیده صبح می رسم

که به تو رسیده باشم .

"سعید"

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات نا کرده ، اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که چراغ ها و

نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صدا ها و شناسه ها را در بیهوشی بشنود

برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون

کشد و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن

بگوییم .  

"سعید"