چقدر هوا دل گیر می شود وقتی خورشید

 صمیمیت پشت ابرهای کدورت پنهان می شود

 و باد خزان ، کوچه های دوستی را با برگ های

 زرد پاییزی خود پر می کند .

حس دل انگیز لحظه لحظه دوستی را در

 کدام باران می توان احساس کرد ؟

مگر در این دنیای وانفسا چند نفس می توانیم

 بکشیم که آن را در آسمان رنجیدگی حرام می کنیم ؟

چه زیباست که دست خویش را هیچ گاه از روی

 شانه های دوستمان بر نداریم و اگر کدورتی هم داریم

 روی این شانه ها نادیده بگیریم .

گاهی فرصت برای جبران دوستی  نیست ، چون

 نفس های زندگی از اختیار ما خارج است .

"سعید" 

مرا به بزرگی قلبی ستایش کن که تپیدن

 نبض پنهان عشقش به سردی دست هایی

 از شماره می افتد که خاموش شدن را

 به نفس نفس زدن وا می دارد .

 مرا به صداقت وصلی برسان که پشت

 هزار غروب به انتظار نشسته اش ، به

 خیال رهایی از تنهایی ، از پا افتاده ام

 و هنوز تنهایم .

احساسم ، پر از اضطراب تنها ماندن

 بود و نفس های بریده شده .

 سنگینی فاصله ها بر من آویخته شده بود .

 خواستم تصویری از سیمای شکسته ات

 بردارم ، رهگذری آمد و تصویری از

 سایه ات بر داشت .

 تو پشت دشت های روشن خورشید غروب

 کردی و در افسانه رنگ ها آرام گرفتی .

 تصویرت در تپش قلب ها شکست .

"سعید"