یکی از توانایی های ما انسان ها, نامگذاری اشیاء و تبدیل  و حیات بخشیدن 

و معنی دادن به آنها در ذهن است. با کنار هم قرار دادن این نامها میتوان به 

رابطه ی بین آنان پی برد. اگر بخواهیم روابط پیچیده ی بین نامها را ساده کرده 

و به ماده تبدیل کنیم, سمبل میسازیم. با ساختن سمبل میتوان براحتی روابط ذهنی 

را دوباره حیاتی عینی بخشید و عاشورا نیز مصداق چنین حالتی ست, یعنی عینیت 

بخشیدن به سمبل ها.

اکثریت افراد جامعه دوران عاشورا را نسل جدیدی تشکیل میداد و می بایست

هر چه را در طی عمر این نسل اتفاق افتاده بود در یک جا جمع آوری کرده و

مرزهای میان انواع تلقی ها از اسلام را در عین روشن ساخت و این کار عملی

نبود مگر با نفی عین. می باید تمام های سال گذشته را در یک جمله خلاصه کرد  

و به نسل آینده سپرد و رفت.

تاسوعا و عاشورا خصلت ضد ظلم داشته و دارد. تاسوعا متعلق است به

پرچمدار و سپهسالار عاشورا, ابوالفضل العباس, آنکه با تمام عطش سوزانی

که داشت به خود نهیب زد که ای نفس, بعد از حسین زنده نباشی اگر طلب

آب کنی. بی جهت نیست که او در تاریخ سیمای یک سوگند, سوگند وفا و

پاکبازی و جوانمردی به خود گرفته است و عاشورا, ترسیم کننده ی مرزهای

انسانیت و رهایی با دنیای حیوانی حرامیان تاریخ است.

گو شمع میارید در این خانه که امشب

در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است